Kültür

Atölyenin kapısını kapatıp o devasa, bembeyaz tuvalle baş başa kaldığımızda, içeride aslında kaç kişiyiz? Sadece “şu anki” biz miyiz, yoksa ruhumuzun yüzyıllardır taşıdığı o eski dostlar, karmik bağlar ve yaşanmışlıklar da bizimle mi dikiliyor o beyazlığın karşısında? Her yeni tuval, aslında sıfırdan başlayan bir hikâye değil; ruhun zamansız yolculuğunda yeni bir sayfa, bir hatırlama anı….

Günlerdir toparlamaya çalıştığım yazımın bu son halinden çok da memnun olamasam da ‘içten gelen güzeldir’ fikrine inanç gösterdiğim için paylaşmakta sakınca görmüyorum. Sanırım beni bu kadar zorlayan şey benim resim yaparken de hep takılıp kaldığım derin düşünmeme neden olan konunun karmaşıklığından ileri geliyor. Sadece kendi düşüncelerim bunlar, elbette kişiye, bakış açısına ve bilginin ve algının…

Geçmişin sanat eseri, sanatçının ruhundaki “O An” geldiğinde ortaya çıkan fırtınanın, tek bir fırça darbesiyle veya bir mısrayla somutlaşmış haliydi. Bugün ise büyük ekiplerle, ekipmanlarla, karmaşık yazılımlarla ve devasa bütçelerle üretilen bu teknolojik yaratımlar, görsel olarak büyüleyici olsa da duygu yoğunluğu bakımından genellikle sığ kalıyor. Hayatımda o anlar o kadar çok ki; aslında herkese, hatta…