Efsaneye atfedilen birçok tablo içerisinde en çok dikkat çeken, Jean-Léon Gérôme‘un 1896’da resmettiği ‘The Truth Coming Out of Her Well to Shame Mankind – İnsanoğluna Utanç Vermek İçin Kuyusundan Çıkan Gerçek’ adlı eseri olmuştur. Tablonun hikayesi ise şöyle: 19’uncu yüzyıl efsanesine göre gerçek ve yalan bir gün buluşurlar. Yalan doğru söyler ve “Bugün hava çok…
Akşam akşam deli sorular yine zihnimde dolaşmaya başladı. Hadi çayınızı alın, birlikte çözelim şu soruları. İçsel yolculukla sanat eseri yaratabilir misin? Akademik bilgi ve düşüncelerin yönlendirmesi ile bilincin tamamen açıkken yaptığın sanatsal çalışmanın sonunda değerli bir eser ortaya çıkar mı? Sanat eserinin gerçekten değerli bir eser olabilmesi için, mantıksal yolların dışına çıkmak mı gerekir? Denenmemişi…
Atölyenin kapısını kapatıp o devasa, bembeyaz tuvalle baş başa kaldığımızda, içeride aslında kaç kişiyiz? Sadece “şu anki” biz miyiz, yoksa ruhumuzun yüzyıllardır taşıdığı o eski dostlar, karmik bağlar ve yaşanmışlıklar da bizimle mi dikiliyor o beyazlığın karşısında? Her yeni tuval, aslında sıfırdan başlayan bir hikâye değil; ruhun zamansız yolculuğunda yeni bir sayfa, bir hatırlama anı….
Günlerdir toparlamaya çalıştığım yazımın bu son halinden çok da memnun olamasam da ‘içten gelen güzeldir’ fikrine inanç gösterdiğim için paylaşmakta sakınca görmüyorum. Sanırım beni bu kadar zorlayan şey benim resim yaparken de hep takılıp kaldığım derin düşünmeme neden olan konunun karmaşıklığından ileri geliyor. Sadece kendi düşüncelerim bunlar, elbette kişiye, bakış açısına ve bilginin ve algının…
Geçmişin sanat eseri, sanatçının ruhundaki “O An” geldiğinde ortaya çıkan fırtınanın, tek bir fırça darbesiyle veya bir mısrayla somutlaşmış haliydi. Bugün ise büyük ekiplerle, ekipmanlarla, karmaşık yazılımlarla ve devasa bütçelerle üretilen bu teknolojik yaratımlar, görsel olarak büyüleyici olsa da duygu yoğunluğu bakımından genellikle sığ kalıyor. Hayatımda o anlar o kadar çok ki; aslında herkese, hatta…
Vincent Van Gogh neden kulağını kesecek kadar derin bir ruhsal çöküş içindeyken boyalarına sarılıyordu? Ludwig Van Beethoven, mutlak sessizliğe mahkûm bir sağırlıkla, devasa senfonileri hangi “duymayan” kulakla besteliyordu? Ya da Frida Kahlo, kırık bir omurga ve bitmek bilmeyen ameliyatların gölgesinde, neden yatağının tavanına astığı aynaya bakıp kendini resmetmekte ısrarcıydı? Bu soruların cevabı sadece “azim” kelimesiyle…
