Günlerdir toparlamaya çalıştığım yazımın bu son halinden çok da memnun olamasam da ‘içten gelen güzeldir’ fikrine inanç gösterdiğim için paylaşmakta sakınca görmüyorum. Sanırım beni bu kadar zorlayan şey benim resim yaparken de hep takılıp kaldığım derin düşünmeme neden olan konunun karmaşıklığından ileri geliyor. Sadece kendi düşüncelerim bunlar, elbette kişiye, bakış açısına ve bilginin ve algının…
Geçmişin sanat eseri, sanatçının ruhundaki “O An” geldiğinde ortaya çıkan fırtınanın, tek bir fırça darbesiyle veya bir mısrayla somutlaşmış haliydi. Bugün ise büyük ekiplerle, ekipmanlarla, karmaşık yazılımlarla ve devasa bütçelerle üretilen bu teknolojik yaratımlar, görsel olarak büyüleyici olsa da duygu yoğunluğu bakımından genellikle sığ kalıyor. Hayatımda o anlar o kadar çok ki; aslında herkese, hatta…
Vincent Van Gogh neden kulağını kesecek kadar derin bir ruhsal çöküş içindeyken boyalarına sarılıyordu? Ludwig Van Beethoven, mutlak sessizliğe mahkûm bir sağırlıkla, devasa senfonileri hangi “duymayan” kulakla besteliyordu? Ya da Frida Kahlo, kırık bir omurga ve bitmek bilmeyen ameliyatların gölgesinde, neden yatağının tavanına astığı aynaya bakıp kendini resmetmekte ısrarcıydı? Bu soruların cevabı sadece “azim” kelimesiyle…
